Algerije — kaart en feiten

Over Algerije

Algerije is het grootste land van Afrika qua oppervlakte — ongeveer 2,38 miljoen vierkante kilometer — en het tiende grootste ter wereld. De hoofdstad Algiers telt meer dan drie miljoen inwoners, terwijl de totale bevolking rond de 46 miljoen bedraagt. Algerije is een presidentiële republiek; de president beschikt over uitgebreide uitvoerende bevoegdheden, en Abdelmadjid Tebboune is sinds 2019 staatshoofd. Arabisch is de officiële taal, Tamazight (Berbers) is erkend als nationale taal en Frans wordt op grote schaal gebruikt in het bedrijfsleven en onderwijs. De islam is de staatsgodsdienst en speelt een centrale rol in het culturele leven. De Algerijnse economie is sterk afhankelijk van koolwaterstoffen, die het overgrote deel van de exportinkomsten uitmaken. Algerije behoort tot de grootste producenten van aardgas en ruwe olie in Afrika. Ondanks de aanzienlijke olierijkdom blijft werkloosheid — met name onder jongeren — een aanhoudend probleem. Algerije voert een complex buitenlands beleid en balanceert tussen Arabische staten, sub-Saharaans Afrika, Europa en Rusland.

Geografie en landschap

Algerije strekt zich uit van de Middellandse Zeekust in het noorden tot diep in de Sahara in het zuiden. De Tell-Atlas en de Saharische Atlas verdelen het land in duidelijk onderscheiden klimaat- en ecologische zones. Het Tell-gebied langs de kust ontvangt de meeste neerslag en leent zich voor landbouw, waaronder wijnbouw, graanteelt en olijventeelt. Ten zuiden van de Atlasgebergten liggen de Hoge Plateaus, een semi-aride steppegebied. De Sahara beslaat ruwweg 85 procent van het Algerijnse grondgebied en bevat dramatische landschappen, waaronder het Ahaggar-gebergte in het zuiden, waar de Tahat-top op 2.908 meter uitkomt — het hoogste punt van Algerije. De uitgestrekte duinzeeën van de Grand Erg Oriental en Grand Erg Occidental bedekken grote delen van de woestijn. In het zuiden zijn er geen permanente rivieren; de Chelif in het noorden is de langste, met een loop van ongeveer 700 kilometer. Zomers in het noorden zijn heet en droog; winters zijn mild aan de kust maar koud in het binnenland.

Geschiedenis

Het grondgebied van Algerije is bewoond sinds het paleolithicum. De inheemse Berberse (Amazigh) volkeren stichtten de oude Numidische koninkrijken, het bekendst onder koning Jugurtha. De Romeinse overheersing duurde meerdere eeuwen en liet indrukwekkende ruïnes achter zoals Timgad en Djémila. Arabische legers kwamen in de zevende eeuw aan, verspreidden de islam en veranderden de cultuur en taal ingrijpend. Het Ottomaanse Rijk controleerde grote delen van Noord-Algerije vanaf de zestiende eeuw, waarbij Algiers uitgroeide tot een bekende corsarenbasis in de Middellandse Zee. Frankrijk viel in 1830 binnen en koloniseerde Algerije met buitengewone intensiteit: meer dan een miljoen Europeanen — de pieds-noirs — vestigden zich er, en het gebied werd behandeld als integraal deel van Frankrijk. Een bloedige onafhankelijkheidsoorlog van 1954 tot 1962, geleid door het Front de Libération Nationale (FLN), maakte een einde aan de Franse heerschappij. De naoorlogse periode werd gekenmerkt door eenpartijheerschappij, nationalisering van olierijkdommen en een catastrofale burgeroorlog in de jaren negentig, waarbij meer dan 100.000 mensen het leven verloren.