Belize — kaart en feiten

Over Belize

Belize is een klein land aan de noordoostelijke kust van Midden-Amerika, begrensd door Mexico in het noorden, Guatemala in het westen en zuiden, en de Caraïbische Zee in het oosten. Met een bevolking van ongeveer 430.000 mensen op 22.966 vierkante kilometer is het het minst bevolkte land in Midden-Amerika. De hoofdstad is Belmopan, een geplande stad die in 1970 werd opgericht nadat orkaan Hattie in 1961 de voormalige hoofdstad Belize City had verwoest. Belize City blijft echter de grootste stad. Belize is een parlementaire constitutionele monarchie met koning Charles III als staatshoofd. Het is het enige Midden-Amerikaanse land met Engels als officiële taal, een erfenis van het Britse koloniale bestuur. De bevolking is etnisch divers: Mestizen, Creolen, Maya's, Garifuna en andere gemeenschappen leven er naast elkaar. De economie steunt op landbouw, toerisme en de maritieme sector. Internationaal staat Belize bekend om zijn uitzonderlijke biodiversiteit en het Great Barrier Reef van het noordelijk halfrond.

Geografie en landschap

Belize heeft een gevarieerd landschap dat varieert van de laaggelegen noordelijke vlakten tot ruige berggebieden in het zuiden en westen. De Maya Mountains domineren het binnenland, met de Doyle's Delight als hoogste punt op 1.124 meter. De rivieren Sibun en Belize zijn de belangrijkste waterwegen, die naar het oosten stromen naar de Caraïbische Zee. Het noorden kenmerkt zich door vlakke subtropische bossen en landbouwgrond, terwijl het zuiden dichte tropische regenwouden herbergt, waaronder het Cockscomb Basin Wildlife Sanctuary, 's werelds eerste jaguarreservaat. De kustlijn van Belize wordt beschermd door het Belize Barrier Reef, een UNESCO-werelderfgoed van zo'n 300 kilometer lang. Voorbij het rif bevinden zich drie van de vier Caraïbische atollen: Turneffe, Lighthouse en Glover's Reef. Het klimaat is subtropisch en vochtig, met een droog seizoen van februari tot mei. Het land ligt in de Caraïbische orkaanzone.

Geschiedenis

Het gebied dat nu Belize vormt was het hart van de oude Maya-beschaving, die bloeide vanaf circa 2000 voor Christus. Grote Maya-steden zoals Caracol, Lamanai, Xunantunich en Cahal Pech werden door de hele regio gebouwd. Spaanse kolonisatoren kwamen in de zestiende eeuw, maar vonden het gebied moeilijk te onderwerpen. De Europese nederzetting werd geleid door Engelse en Schotse boekaniers en kaphouders vanaf het midden van de zeventiende eeuw. Het Verdrag van Parijs van 1763 verleende Groot-Brittannië het recht om kaphoutwout te oogsten. De Slag bij St. George's Caye in 1798 sloeg een Spaanse aanval af en werd een bepalende gebeurtenis in de Belizaanse nationale identiteit. Brits Honduras, zoals het officieel heette, werd in 1862 een kroonkolonie. Volledige interne zelfbesturing volgde in 1964. Onafhankelijkheid werd uitgeroepen op 21 september 1981 onder premier George Price van de People's United Party.