Israël — kaart en feiten

Over Israël

Israël is een klein maar strategisch belangrijk land in het Midden-Oosten, gelegen aan de oostkust van de Middellandse Zee. Met een bevolking van ongeveer 10 miljoen mensen is het een parlementaire democratie die zichzelf definieert als een Joodse en democratische staat. Hebreeuws en Arabisch zijn beide officiële talen. Tel Aviv is het commerciële en technologische centrum, terwijl Jeruzalem dienst doet als de geproclameerde hoofdstad, een status die internationaal betwist wordt. Israël heeft een van de meest geavanceerde economieën ter wereld, wereldwijd erkend om zijn technologiesector—vaak aangeduid als 'Start-Up Nation'—evenals geavanceerde landbouw, medisch onderzoek en defensie-industrie. De Joodse cultuur, inclusief Shabbat en een rijke traditie van geleerdheid, vormt het dagelijks leven naast een diverse mozaïek van sefardische, Asjkenazische, Mizrahi-, Ethiopische en Russisch-Joodse gemeenschappen, alsook Arabische, Druzische en Beduijnse burgers.

Geografie en landschap

Ondanks zijn kleine omvang—ongeveer 22.000 km²—bevat Israël een opmerkelijke verscheidenheid aan landschappen. De mediterrane kustvlakte in het westen is vlak, vruchtbaar en dicht bebouwd. Landinwaarts stijgen de heuvels en bergen van Galilea, Samaria en Judea tot meer dan 1.200 meter. De Negev-woestijn bedekt meer dan de helft van het totale landoppervlak in het zuiden, variërend van ruige hoogvlakten tot vlakke uitgestrektheden en geërodeerde kraters (makhteshim), waaronder de wereldberoemde Ramonkrater. De Jordaangraafvlakte in het oosten herbergt de Jordaan, het meer van Tiberias (Israëls grootste zoetwatermeer) en de Dode Zee—het laagste punt op aarde op ongeveer 430 meter onder zeeniveau—waarvan de extreme zoutheid het tot een uniek waterlichaam maakt. Het klimaat is mediterraan in het noorden en westen en wordt droog in het zuiden.

Geschiedenis

Het land Israël heeft diepe betekenis voor het jodendom, het christendom en de islam en is honderden duizenden jaren onafgebroken bewoond. Oude Israëlitische koninkrijken—verenigd onder David en Salomo—bloeiden rond 1000 v.Chr. voordat ze achtereenvolgens werden veroverd door Assyriërs, Babyloniërs, Perzen, Grieken en Romeinen. De Joodse diaspora nam toe na de Romeinse verwoesting van de Tweede Tempel in 70 n.Chr. Het land came daarna onder Byzantijns, Arabisch, Kruisvaarders-, Mamelukken- en Ottomaans bestuur. De zionistische immigratie begon eind negentiende eeuw, en na het Britse mandaatperiode verklaarde Israël de onafhankelijkheid op 14 mei 1948, waarna onmiddellijk de Arabisch-Israëlische Oorlog uitbrak. Vredesverdragen werden gesloten met Egypte (1979) en Jordanië (1994). Het Israëlisch-Palestijnse conflict blijft het politieke landschap bepalen.