Dominicaanse Republiek — kaart en feiten

Over Dominicaanse Republiek

De Dominicaanse Republiek beslaat het oostelijke tweederde deel van het eiland Hispaniola in de Grote Antillen en deelt het eiland met Haïti in het westen. Met ongeveer 11 miljoen inwoners is het het dichtstbevolkte land van het Caraïbisch gebied. De hoofdstad en grootste stad is Santo Domingo, gesticht in 1496 en beschouwd als de oudste permanent bewoonde Europese nederzetting in Amerika. Het land is een presidentiële republiek. Toerisme is de dominante sector, met grote resortgebieden bij Punta Cana, Puerto Plata en Samaná. De economie steunt ook op landbouw — met name suiker, koffie, cacao en tabak — evenals op maakindustrie in vrijhandelszones en overschrijvingen van de Dominicaanse diaspora in de VS. Spaans is de officiële taal. De Dominicaanse Republiek kent een van de snelst groeiende economieën in Latijns-Amerika, al blijft de ongelijkheid aanzienlijk. Honkbal is de nationale sport en het land heeft talrijke spelers voortgebracht die in de Major League Baseball spelen.

Geografie en landschap

De Dominicaanse Republiek heeft een gevarieerd landschap van bergketens, vruchtbare valleien en een lange kustlijn langs zowel de Caraïbische Zee in het zuiden als de Atlantische Oceaan in het noorden. De Cordillera Central is de dominante bergketen, met Pico Duarte op 3.098 meter — de hoogste top van het hele Caraïbisch gebied. Andere belangrijke ketens zijn de Cordillera Septentrional en de Sierra de Neiba. Het Cibao-dal in het noorden is de vruchtbaarste landbouwregio van het land. Het Enriquillo-meer in het zuidwesten, nabij de Haïtiaanse grens, is een hypersaline meer onder zeeniveau en het grootste meer van het Caraïbisch gebied. De Yaque del Norte en de Yaque del Sur zijn de belangrijkste rivieren. De kustlijn strekt zich uit over meer dan 1.600 kilometer. Het klimaat is tropisch, gematigd door de hoogte in de hooglanden; het oostelijke schiereiland rond Punta Cana ontvangt minder neerslag dan de nattere noordkust.

Geschiedenis

Hispaniola werd bewoond door de Taíno-mensen toen Columbus op 5 december 1492 aankwam en het eiland La Española noemde. Santo Domingo werd het centrum van de Spaanse koloniale macht in Amerika en herbergde de eerste kathedraal, universiteit en rechterlijke instantie van de Nieuwe Wereld. Het westelijke deel van het eiland werd in 1697 de Franse kolonie Saint-Domingue. In 1804 riep Haïti zijn onafhankelijkheid uit na een slavenopstand. Het oostelijke deel verklaarde zich in 1821 onafhankelijk van Spanje, maar werd van 1822 tot 1844 door Haïti geannexeerd. De Dominicaanse Republiek riep op 27 februari 1844 zijn onafhankelijkheid uit, onder leiding van nationale grondlegger Juan Pablo Duarte. De negentiende eeuw werd gekenmerkt door politieke instabiliteit en een vrijwillige herannexatie door Spanje van 1861 tot 1865. Amerikaanse troepen bezetten het land van 1916 tot 1924. De dictatuur van Rafael Trujillo (1930–1961) domineerde het grootste deel van de twintigste eeuw. Democratisch bestuur is grotendeels van kracht sinds de jaren zeventig.