Antigua en Barbuda — kaart en feiten

Over Antigua en Barbuda

Antigua en Barbuda is een soevereine eilandstaat in de oostelijke Caribische Zee, behorend tot de Kleine Antillen. De hoofdstad en grootste stad is St. John's, gelegen op het eiland Antigua. Het land telt ongeveer 100.000 inwoners en werd op 1 november 1981 onafhankelijk van Groot-Brittannië. Het is lid van het Gemenebest der Naties, met koning Charles III als staatshoofd, vertegenwoordigd door een gouverneur-generaal. De economie is sterk afhankelijk van toerisme, dat het grootste deel van het bbp uitmaakt, aangevuld met financiële dienstverlening. Antigua herbergt Nelson's Dockyard, een UNESCO-werelderfgoed en voormalige Britse marinebasis. Het land wordt geregeerd als een parlementaire democratie en constitutionele monarchie. Het is ook lid van de Organisatie van Oost-Caribische Staten en de CARICOM. Engels is de officiële taal en de Oost-Caribische dollar is de munteenheid.

Geografie en landschap

Antigua en Barbuda bestaat uit drie hoofdeilanden: Antigua, Barbuda en het onbewoonde rotseiland Redonda. Antigua is het grootste eiland met ongeveer 280 vierkante kilometer en wordt gekenmerkt door een droog, relatief vlak kalkstenen binnenland met een sterk ingesneden kustlijn met talrijke natuurlijke havens en ongeveer 365 stranden. Het eiland heeft geen grote rivieren en zoetwater is historisch gezien schaars geweest. Barbuda ligt ongeveer 40 kilometer ten noorden van Antigua en is een laaggelegen koraaleiland dat bekendstaat om zijn roze zandstranden en een groot kolonie fregatvogels. Het klimaat is tropisch met een droog seizoen van december tot april en een regenseizoen van mei tot november. De eilanden liggen in de Atlantische orkaan gordel en zijn getroffen door verwoestende stormen, waaronder orkaan Irma in 2017, die Barbuda catastrofale schade toebracht en de volledige bevolking tijdelijk dwong te evacueren.

Geschiedenis

De eilanden werden oorspronkelijk bewoond door de Siboney, gevolgd door de Arawak en later de Carib-volkeren. Christoffel Columbus zag Antigua in 1493 tijdens zijn tweede reis en noemde het naar de kerk Santa María la Antigua in Sevilla. Permanente Engelse nederzetting begon in 1632 en Barbuda werd van 1685 aan de familie Codrington verpacht, die het gebruikte als bevoorradingsbasis voor hun suikerplantages. Suikerteelt, gebaseerd op de arbeid van tot slaaf gemaakte Afrikanen, domineerde eeuwenlang de economie. De slavernij werd in 1834 afgeschaft en volledige vrijheid volgde in 1838. Antigua en Barbuda maakte deel uit van de West-Indische Federatie van 1958 tot 1962, kreeg in 1967 de status van geassocieerde staat en werd in 1981 volledig onafhankelijk. Het moderne Antigua en Barbuda staat voor de uitdagingen van klimaatverandering en economische afhankelijkheid van toerisme.