Centraal-Afrikaanse Republiek — kaart en feiten

Over Centraal-Afrikaanse Republiek

De Centraal-Afrikaanse Republiek is een ingesloten land in het hart van Afrika, met Bangui als hoofdstad en grootste stad. Het land telt ongeveer 5,5 miljoen inwoners en verkreeg in 1960 zijn onafhankelijkheid van Frankrijk. Het behoort tot de minst ontwikkelde landen ter wereld, met een economie die grotendeels afhankelijk is van subsistentielandbouw, bosbouw en de export van diamanten, goud en hout. De officiële talen zijn Frans en Sango, waarbij Sango dient als nationale omgangstaal. Ondanks een enorme rijkdom aan natuurlijke hulpbronnen hebben chronische politieke instabiliteit, herhaalde staatsgrepen en aanhoudende gewapende conflicten de ontwikkeling ernstig belemmerd. De overheid heeft beperkte controle over grote delen van het grondgebied, met name in het noorden en oosten. In recente jaren heeft de Russisch gesteunde Wagner-groep, later Africa Corps, een aanzienlijke veiligheidspresentie gehad ter ondersteuning van de regering.

Geografie en landschap

De Centraal-Afrikaanse Republiek beslaat een uitgestrekt plateau in het hart van het Afrikaanse continent. Het land grenst aan Tsjaad in het noorden, Sudan en Zuid-Sudan in het oosten, de Democratische Republiek Congo en de Republiek Congo in het zuiden, en Kameroen in het westen. Het landschap wordt gedomineerd door een golvend savanneplateau met een gemiddelde hoogte van ongeveer 600 meter, doorsneden door meerdere grote rivierstelsels. De Ubangirivier vormt de zuidgrens en mondt uiteindelijk uit in de Congorivier. In het noordwesten rijst het Yade-massief tot grotere hoogten, terwijl het noordoosten semi-aride omstandigheden kent die overgaan in de Sahel. Het klimaat varieert van equatoriaal in het vochtige zuiden tot tropische savanne in het centrum en semi-aride omstandigheden verder naar het noorden. Dicht regenwoud bedekt de zuidwestelijke gebieden en biedt leefgebied aan bossolifanten, laaglandgorilla's en diverse vogelsoorten.

Geschiedenis

Het grondgebied van de Centraal-Afrikaanse Republiek is al duizenden jaren bewoond, met sporen van neolithische bewoning en latere migraties van Bantu-sprekende volkeren. In de 19e eeuw leed de regio enorm onder de slavenhandel, die grote gebieden ontvolkte. Franse koloniale troepen kwamen in de jaren 1880 en 1890 aan, en het gebied werd bekend als Ubangi-Shari, als onderdeel van Frans Equatoriaal-Afrika. Het koloniale bewind werd gekenmerkt door de wrede praktijken van concessiebedrijven en dwangarbeid. Het gebied verkreeg in 1958 autonomie en op 13 augustus 1960 volledige onafhankelijkheid, met David Dacko als eerste president. De daaropvolgende decennia werden bepaald door staatsgrepen en autoritaire heerschappij, meest berucht onder Jean-Bédel Bokassa, die zichzelf in 1977 tot keizer uitriep. Democratische overgangen in de jaren negentig werden herhaaldelijk ondermijnd door geweld. De Séléka-rebellie van 2012–13 stortte het land in een humanitaire ramp die tot op heden miljoenen ontheemde mensen treft.