Falklandeilanden — kaart en feiten

Over de Falklandeilanden

De Falklandeilanden zijn een Brits Overzees Gebied in de Zuid-Atlantische Oceaan, ongeveer 480 kilometer ten oosten van het zuidelijkste punt van Zuid-Amerika. De hoofdstad is Stanley, op Oost-Falkland. De totale bevolking bestaat uit ongeveer 3.500 permanente inwoners, voornamelijk van Britse afkomst. De eilanden hebben een aanzienlijke mate van interne zelfbesturing, met een eigen gekozen Wetgevende Vergadering en Uitvoerende Raad, terwijl het Verenigd Koninkrijk verantwoordelijk blijft voor defensie en buitenlandse zaken. Argentinië maakt aanspraak op de soevereiniteit over de eilanden, die het Islas Malvinas noemt, en dit geschil blijft onopgelost. De economie is voornamelijk gebaseerd op visvangstvergunningsopbrengsten, schapenhouderij en wolproductie, en toerisme. Olie-exploratie in de omliggende wateren trekt ook aandacht. De munteenheid is het Falklandeilandenpond, gekoppeld aan het Brits pond sterling.

Geografie en landschap

De Falklandeilanden bestaan uit twee hoofdeilanden — Oost-Falkland en West-Falkland — en ongeveer 776 kleinere eilanden, met een totaal landoppervlak van ongeveer 12.173 vierkante kilometer. Het terrein bestaat grotendeels uit open, golvend heide- en hooglland met kwartsietsteenstromen, ongewone geologische kenmerken van gebroken rots die steenrivieren vormen langs valleibodems. Het hoogste punt is Mount Adam op West-Falkland met 700 meter. De kustlijn is sterk ingesneden met talrijke baaien en natuurlijke havens. Vegetatie bestaat voornamelijk uit tussockgras, dwergstruiken en heide, zonder inheemse bomen. Het klimaat is koel, winderig en wisselvallig. De omringende zeeën zijn rijk aan marien leven, met grote populaties pinguïns, zeehonden, olifantzeehonden, dolfijnen en walvissen.

Geschiedenis

De Falklandeilanden werden waarschijnlijk in de zestiende eeuw door vroege Europese zeevaarders gezien. De eerste geregistreerde landing was door de Engelse kapitein John Strong in 1690. Frankrijk vestigde in 1764 een nederzetting op Oost-Falkland, gevolgd door een Britse nederzetting in 1765. Spanje kocht de Franse aanspraken af in 1767 en verdreef de Britten in 1770, hoewel ze kort terugkwamen voordat ze de eilanden in 1774 verlieten. Argentinië maakte na zijn onafhankelijkheid aanspraak op de eilanden, maar Groot-Brittannië herbevestigde zijn soevereiniteit in 1833. In april 1982 vielen Argentijnse troepen de eilanden binnen en bezetten ze. Het Verenigd Koninkrijk reageerde met een marinestrijdmacht en na een conflict van tien weken capituleerden de Argentijnse troepen op 14 juni 1982. Bij een referendum in 2013 stemde 99,8 procent van de eilanders voor het behoud van de status als Brits Overzees Gebied.