Papoea-Nieuw-Guinea — kaart en feiten

Over Papoea-Nieuw-Guinea

Papoea-Nieuw-Guinea beslaat het oostelijke deel van het eiland Nieuw-Guinea, samen met talrijke eilanden zoals Nieuw-Brittannië, Nieuw-Ierland, Bougainville en de Trobriandeilanden. De hoofdstad is Port Moresby en het land telt ongeveer 10 miljoen inwoners, wat het de meest bevolkte Pacifische eilandstaat maakt. Het land werd op 16 september 1975 onafhankelijk van Australië en is een constitutionele monarchie met de Britse monarch als staatshoofd. Papoea-Nieuw-Guinea is een van de meest taalkundig diverse landen ter wereld, met meer dan 800 talen. De economie steunt sterk op de winning van vloeibaar aardgas, goud, koper en hout. Een groot deel van de bevolking leeft in rurale gebieden en voorziet in het levensonderhoud via traditionele landbouw. Het land kampt met uitdagingen op het gebied van infrastructuur en bestuur, maar kent een buitengewone biodiversiteit en culturele rijkdom.

Geografie en landschap

Papoea-Nieuw-Guinea wordt gekenmerkt door een dramatisch en gevarieerd landschap, gedomineerd door het centrale Hoogland, een ruig gebergte dat over de lengte van het vasteland loopt, met toppen van meer dan 4.500 meter. De hoogste top is de Mount Wilhelm op 4.509 meter. Dichte tropische regenwouden bedekken het binnenland, terwijl kustlaaglanden, rivierdelta's en mangrovemoerassen langs de kusten liggen. De Sepik en de Fly zijn twee van de grootste rivieren in het Pacifische gebied. De kusteilanden voegen verdere geografische diversiteit toe, met vulkanische activiteit op eilanden als Long Island. Het klimaat is tropisch, heet en vochtig op lagere hoogten, en koeler in het hoogland. Het land ligt binnen de Koraaldriehoek en herbergt een buitengewone mariene biodiversiteit. Seizoensgebonden moessons brengen hevige regenval en het land is vatbaar voor aardbevingen en tsunami's.

Geschiedenis

Het eiland Nieuw-Guinea is al minstens 50.000 jaar bewoond, waarmee het tot de vroegste bewoonde gebieden buiten Afrika behoort. Landbouwpraktijken ontwikkelden zich onafhankelijk in het hoogland rond 7.000 jaar geleden. Europees contact begon met Portugese en Spaanse ontdekkingsreizigers in de zestiende eeuw. Het oostelijk deel van het eiland werd verdeeld tussen Duitsland, dat het noordoosten en de Bismarcksarchipel beheerde, en Groot-Brittannië, dat het zuidoosten bestuurde. Groot-Brittannië droeg zijn territorium in 1906 over aan Australië. Na de Eerste Wereldoorlog nam Australië ook het voormalige Duitse gebied over. Tijdens de Tweede Wereldoorlog vonden zware gevechten plaats langs het Kokoda-pad en bij Milne Bay. Na de oorlog beheerde Australië het gebied onder VN-toezicht, wat uiteindelijk leidde tot zelfbestuur en volledige onafhankelijkheid in 1975.