Saint-Pierre en Miquelon — kaart en feiten

Over Saint-Pierre en Miquelon

Saint-Pierre en Miquelon is een Franse overzeese gemeenschap gelegen in de Noord-Atlantische Oceaan, vlak voor de zuidkust van Newfoundland, Canada. Het is het enige deel van het voormalige Franse rijk in Noord-Amerika dat onder Franse soevereiniteit blijft. De hoofdstad en belangrijkste nederzetting is Saint-Pierre, gelegen op het gelijknamige eiland. De totale bevolking bedraagt ongeveer 6.000 mensen, van wie de meesten op Saint-Pierre wonen. Als Frans overzees gebiedsdeel stuurt het territorium gekozen vertegenwoordigers naar de Franse Nationale Vergadering en de Senaat. Inwoners zijn Franse staatsburgers met volledige rechten. De lokale economie was historisch afhankelijk van de visserij, met name kabeljauw, maar de ineenstorting van de kabeljauwbestanden in het begin van de jaren negentig trof de bestaansminuten zwaar. Vandaag is het territorium sterk afhankelijk van subsidies uit Frankrijk, samen met beperkt toerisme, aquacultuur en diensten. Het territorium gebruikt de euro.

Geografie en landschap

Saint-Pierre en Miquelon bestaat uit meerdere eilanden met een gecombineerde oppervlakte van ongeveer 242 vierkante kilometer. De twee hoofdeilanden zijn Saint-Pierre en Miquelon-Langlade. Saint-Pierre is het kleinere maar dichter bevolkte eiland en dient als administratief centrum. Miquelon-Langlade bestaat eigenlijk uit twee eilanden die zijn verbonden door een smalle zandige landengte genaamd La Dune. Het terrein van beide eilanden is ruig, grotendeels bestaand uit rotsachtige heuvels, heide en veen met dunne zure bodems. Er is weinig landbouwgrond. De kustlijn is onregelmatig, met kleine inhammen, rotsachtige kaappen en blootgestelde stranden. Het klimaat is koud en gematigd, sterk beïnvloed door de Labradorstroom, die koud water en frequente mist aanvoert. Winters zijn lang en hard, zomers kort en koel.

Geschiedenis

Baskische en Bretonse vissers bezochten deze wateren vanaf het begin van de zestiende eeuw, aangetrokken door de rijke kabeljauwvisserij op de Grand Banks. Frankrijk claimde de eilanden formeel in 1536, waarna ze meerdere malen van eigenaar wisselden tussen Frankrijk en Groot-Brittannië via verschillende verdragen. Groot-Brittannië cedeerde de eilanden definitief aan Frankrijk bij het Verdrag van Parijs in 1814. Tijdens de Drooglegging in de VS in de jaren twintig en vroege jaren dertig werden de eilanden een belangrijk overslagpunt voor alcohol bestemd voor de Amerikaanse markt. De kabeljauwvisserij domineerde de lokale economie gedurende het grootste deel van de twintigste eeuw, totdat de ineenstorting van visbestanden Canada ertoe aanzette in 1992 de visquota drastisch te verlagen. Het territorium kreeg zijn huidige status als Franse overzeese gemeenschap in 2003.