Suriname — kaart en feiten

Over Suriname

Suriname is het kleinste soevereine land in Zuid-Amerika naar zowel oppervlakte als bevolking, gelegen aan de noordoostelijke Atlantische kust van het continent. Het grenst aan Guyana in het westen, Brazilië in het zuiden en Frans-Guiana in het oosten. De hoofdstad en grootste stad is Paramaribo, gelegen aan de Surinamerivier nabij de kust, met meer dan 300.000 inwoners — meer dan de helft van de totale bevolking van circa 620.000. Suriname is een constitutionele republiek en parlementaire democratie. Het is het enige Nederlandstalige land in Zuid-Amerika en een voormalige kolonie van Nederland, waarvan het op 25 november 1975 onafhankelijk werd. De bevolking is uitzonderlijk divers: Hindoestanen (afstammelingen van Indiase contractarbeiders), Marrons (afstammelingen van gevluchte tot slaaf gemaakte Afrikanen die vrije gemeenschappen stichtten in het binnenland), Creolen, Javanen, Indianen, Chinezen en Europese gemeenschappen leven alle samen. De economie is gebaseerd op olie, goud, bauxiet, hout en landbouw, hoewel corruptie en economisch wanbeheer aanhoudende uitdagingen zijn.

Geografie en landschap

Suriname beslaat circa 163.820 vierkante kilometer, wat het weliswaar het kleinste land van Zuid-Amerika maakt, maar nog altijd aanzienlijk van omvang. Het land is verdeeld in drie brede geografische zones van oost naar west. De smalle noordelijke kustvlakte, deels onder zeeniveau liggend en beschermd door dijken en polders die zijn overgeërfd van de Nederlandse koloniale ingenieurskunst, is waar vrijwel de gehele bevolking en landbouwactiviteit geconcentreerd zijn. Daarachter ligt een savannegordel van hoger zandgrond. Het uitgestrekte binnenland — meer dan tachtig procent van het land — bestaat uit dicht tropisch regenwoud, een van de meest intacte en biodiverse ter wereld, als onderdeel van het Guiana-schild. Het Wilhelminagebergte in het centrum is de hoogste bergketen, met als hoogste punt de Julianatop op 1.230 meter. De Suriname, Saramacca, Coppename, Marowijne en Corantijn zijn de voornaamste rivieren. Het Brokopondo-stuwmeer, aangelegd in de jaren zestig, is een van de grootste kunstmatige meren ter wereld naar oppervlakte.

Geschiedenis

De regio werd bewoond door verschillende Indiaanse volken, waaronder de Arowak en de Carib, voordat Europeanen in contact kwamen. De Engelsen stichtten de eerste Europese kolonie bij Marshall's Creek in 1651. De Nederlanders namen de controle over in 1667 via het Verdrag van Breda, waarbij New Amsterdam — het huidige New York — werd geruild voor de Engelse aanspraak op Suriname. Onder Nederlands bewind werden grote suiker-, koffie- en katoenaanplantingen bewerkt door tot slaaf gemaakte Afrikanen. De weerstand was groot: velen ontsnapten naar het binnenlandse regenwoud en vormden Marrongemeenschappen — de Saramaka, Ndyuka, Matawai en anderen — die de Nederlandse koloniale troepen trotseerden en in de jaren 1760 vredesverdragen sloten. De slavernij werd afgeschaft in 1863, maar daarna werden contractarbeiders uit India, Java en China aangebracht. Suriname werd in 1954 een autonoom deel van het Koninkrijk der Nederlanden en verwierf in 1975 volledige onafhankelijkheid. In 1980 vond een militaire staatsgreep plaats onder Dési Bouterse, die later in 2010 en 2015 als burgerpresident werd gekozen.