Wallis en Futuna — kaart en feiten

Over Wallis en Futuna

Wallis en Futuna is een Franse overzeese gemeenschap gelegen in de zuidelijke Stille Oceaan, tussen Fiji en Samoa. Het territorium bestaat uit drie hoofdvulkanische eilanden verdeeld in twee eilandgroepen: de Wallis-eilanden (gecentreerd rond Uvéa) en de Hoorn-eilanden (bestaande uit Futuna en Alofi). De administratieve hoofdstad is Mata-Utu, gelegen op Uvéa. De bevolking bedraagt ongeveer 11.000 mensen, hoewel een groot aantal mensen van Wallis en Futuna in Nieuw-Caledonië woont. Als Franse overzeese gemeenschap stuurt het territorium vertegenwoordigers naar de Franse Nationale Vergadering en de Senaat. Het territorium onderscheidt zich door het behoud van drie traditionele Polynesische koninkrijken — Uvéa, Sigave en Alo — wier gewoontekoningen ceremonieel gezag uitoefenen naast het Franse bestuur. De economie is sterk afhankelijk van Franse subsidies, overmakingen van emigranten, en subsistentielandbouw en visserij.

Geografie en landschap

Wallis en Futuna bestrijkt een gecombineerde landoppervlakte van ongeveer 142 vierkante kilometer. De Wallis-eilandengroep, gecentreerd op Uvéa, is een laaggelegen koraalatoll met een barrièrerif en verschillende kleinere eilandjes binnen de lagune. De Hoorn-eilanden, bestaande uit Futuna en het onbewoonde Alofi, zijn jonger, ruiger en van vulkanische oorsprong, met de hoogste top van Futuna, Puke, op 524 meter. In tegenstelling tot Uvéa hebben Futuna en Alofi geen barrièrerif. Het klimaat is tropisch en het hele jaar warm, met zware regenval en hoge vochtigheid. Cyclonen treffen het territorium soms. De lagune rond Uvéa ondersteunt rijk zeeleven en subsistentievisserij.

Geschiedenis

Wallis en Futuna werden meer dan tweeduizend jaar geleden door Polynesische volken bewoond. Europees contact begon met de Nederlandse ontdekkingsreiziger Jacob Le Maire, die Futuna in 1616 zag, terwijl de Engelse navigator Samuel Wallis, naar wie de Wallis-eilanden zijn vernoemd, in 1767 langskwam. Franse katholieke missionarissen kwamen in de jaren 1830 aan en waren instrumenteel bij de bekering van de bevolking, waarna de lokale koningen om Franse bescherming vroegen. Frankrijk vestigde een protectoraat over de eilanden in 1842. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden de eilanden als Amerikaans militair basis gebruikt. Wallis en Futuna werd in 1961 een Frans overzees territorium na een lokaal referendum, en de status werd in 2003 omgeclassificeerd als overzeese gemeenschap.